Beste allemaal,

Bij mijn vorig verslag was ik gebleven bij zondagavond.

Maandag ben ik dan per bus naar Colombo gereden, samen met
Christopher.  Voor 80 Rupies stond ik op 35 minuten aan 't begin van
de stad ...

Er was alweer wat gedoe om Anthony te vinden (fout geïnterpreteerde
afspraak)  en hij was bovendien werkelijk ziek.  De lange uitstap, en
het lange staan toen onze van in panne stond, heeft zijn voet geen
goed gedaan.
Enfin, we zijn toch in "het menthal opvangtehuis" gesukkeld.
Een lieve mevrouw, social worker, heeft hier haar droom tot
werkelijkheid gebracht, ze stelt zichzelf  en haar huis ten volle beschikbaar van 50
volwassen mentaal gehandicapte mensen, die bovendien volledig door hun
familie zijn verstoten.  Er wordt hulp gevraagd om de huisvesting te
verbeteren, en dat is meer dan nodig.  Hoe die mensen daar moeten
leven, dat kan niemand zich inbeelden zonder het zelf te zien.  Het
project is echter te groot voor onze VZW alleen, vrees ik, financieel kunnen
we dit niet aan, of er moeten andere partijen komen bijspringen.

Het gebouw waar de mannen slapen is nog +/- ok (werd gebouwd door Lions
club Sri Lanka) hoewel de huisvesting van die mensen erger dan
erbarmelijk is.  Niemand heeft een kast, als ze wat kleren hebben, dan
liggen ze gewoon op een hoop, op het bed,  en dat bed is een stapelbed,
met een matrasje, in verschrikkelijke toestand.
Het gebouw waar de vrouwen slapen moet echter herbouwd worden; er is
geen oplappen aan.
Waar ze koken dat kan ik geen keuken noemen, een houtvuur en een paar
betonnen tafels langs de muur, en geen [of bijna geen] licht,  ik
waande mij in een film van Daens.
Er zijn twee douches,  d w z twee douchekoppen op een koertje in open
lucht, gewoon naast elkaar,  en er is een grote waterput en een
waterbak, voor zij die liever een "emmer douche" nemen [traditionele
douche in Sri-Lanka]
Sommigen wassen zichzelf, anderen moeten gewassen worden.  Een dame
werkt hier [nu al een maand] om alles wat moet/kan gebeuren te doen,
er is gewoon geen beginnen aan. (De meesten komen maar 3 maand en haken
dan af.) Deze dame krijgt een vergoeding van een sociale instelling.
De eigenares van de gebouwen leidt alles,  maar werkt hier precies
niet echt actief mee,  en ze krijgt geen enkele vergoeding.  Ik denk
dat ze van zeer gegoede  afkomst moet zijn.  [ze rijdt met een
toffe auto bv>]

Aangezien ik denk dat het te hoog gegrepen is voor onze organisatie, en aangezien
de nood naar directe hulp voor eten groot is deed ik een voorstel. Gedurende een jaar werd
voedsel betaald door een soort Lions club, maar dat is voorbij. Nu
eten ze van giften, thanks giving giften,  en dergelijke. De dag van ons bezoek had
een man net klaargemaakt voedsel binnen gebracht ter ere van zijn eerder
overleden vrouw. Ik stelde de vrouw voor om samen met mij naar de
supermarkt te rijden, en eten te kopen "voor morgen" op mijn kosten
(niet die van de VZW)   Mijn medebezoekers vonden dat een goed idee,
en we geraakten allemaal in de auto van de vouw ( Consy, Sudharma, Anthony,
Christopher en ikzelf, + de vrouw zelf). Hoe we dat gedaan kregen,
???, ik zat vooraan op de schoot van Consy,  achteraan kon ik niet
kijken, wel horen ...

Later kwamen we de supermarkt buiten en was er eten voor een week
gekocht (misunderstanding)  hoewel ik het verdacht weinig vond voor
een week,  ik had wel gedacht dat ze dit nooit gingen op krijgen op een
dag.
Daarmee was dit bezoek afgesloten, de prangende vraag naar hulp voor
de huisvesting blijft in het comitee van de Foundation en bij ons ...  Het comitee werd
niet bereid gevonden om andere projecten af te remmen en dit project voorang te
geven.

In de namiddag dan vergadering van het comitee, dat mijns inziens wel goed
functioneert.  De vergadering vlotte goed.  Verkiezingen vinden ze niet
nodig, of toch zeker nu nog niet, daarvoor is het comitee te jong,
liever een tijd verder doen zoals nu.
Ik heb aangedrongen op onze nood aan veel meer gedetailleerde
informatie over de werking, over de mensen met wie wordt gewerkt en
over de financiën.  Men zal er werk van maken, zo werd beloofd.

's Avonds met de lijnbus terug naar Negombo,  duurde wat langer (spits
?) en ik had wel de indruk in een Western te zijn beland ...   maar we
zijn heelhuids ter plaatse geraakt

Vandaag, dinsdag, ging ik mee op uitstap naar Christopher's dochter in
Moratuwa.  Ik verwachtte een deugdoende vrije dag in de familie.  Die
was er ook wel, maar er is een grote maar !!  De vader van Asika (schoonzoon van Chistopher) heeft
zeer ernstige hartproblemen en men heeft een vernauwing van 90 %
vastgesteld,  hij mag niets meer doen [ligt de hele dag te bed] en
moet DRINGEND geopereerd worden,  de familie heeft er het geld niet
voor, en er wordt dus hulp afgesmeekt, toch wel zeer vervelend,  want we
hebben eingenlijk gezegd geen "persoonlijke, individuele" hulp  meer
te geven...  Wat nu ?   heel de familie en kennissenkring wordt
ingespannen om "tickets" te kopen,  een soort loterijbriefje waarop
wat uitleg staat in Singalees. Er is wel geen loterij aan verbonden.
Ik kocht 60 tickets ten persoonlijke titel...

De treinreis van en naar Moratuwa was ook weer een ervaring,  zo'n
lawaai heeft nooit iemand van ons al gehoord denk ik,  en soms voel
je je op een roetsbaan,  maar eigenlijk wel leuk, vooral dan het deel
aan de kust [waar de Tsunamie heeft toegeslagen]
Ik ben ook in de zee gaan zwemmen, dit is de eerste keer hier in
Sri-Lanka voor mij, het strand helt daar veel zachter dan in Negombo,
ik kon de gelegenheid niet zo laten gaan,
Dat was ook leuk.

Morgen doe ik de inkopen voor "onze winkel" en is er nog wat beach voetbal
met de familie van Christopher,  daarna is het pakken ...

Verder verhalen breng ik wel mee ...
warme groeten
Eric